Το απόγευμα της παραμονής της γιορτής του Αϊ – Γιαννιού σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, κάποια κοπέλα έφερνε από τη βρύση μία κανάτα νερό, χωρίς καθόλου να μιλήσει, σε όποιον και να συναντούσε στο δρόμο. Μέσα στη κανάτα με το αμίλητο νερό έριχναν οι κοπέλες προσωπικά τους αντικείμενα, όπως δαχτυλίδια, κουμπιά κ.τ.λ. Σκέπαζαν κατόπιν την κανάτα με ένα κόκκινο πανί λέγοντας «Κλειδώνουμε τον Κλήδονα με τ’ Αϊ Γιαννιού τη χάρη κι όποια ‘ χει καλό ριζικό, να δώσει να το πάρει». Την κανάτα την άφηναν όλη τη νύχτα. Την άλλη μέρα άνοιγαν τον Κλήδονα, έβγαζαν ένα οποιοδήποτε αντικείμενο, ενώ την ίδια στιγμή μία από τις κοπέλες έλεγε ένα στιχάκι. Σε όποια ανήκει το αντικείμενο, σ’ αυτή αναφερόταν και το στιχάκι.

Τα κορίτσια έπειτα έπιναν από το «αμίλητο νερό», αλλά το κρατούσαν στο στόμα και δεν το κατάπιναν έως ότου άκουγαν κάποια φωνή, ή έβλεπαν κάποιο διαβάτη. Τη λέξη που θα άκουγαν ή το όνομα του διαβάτη το συσχέτιζαν με το όνομα του μελλοντικού συζύγου τους.

Έτσι γεννήθηκε απ’ αυτήν την εθιμική πράξη και η δημώδης φράση «ήπιε τ’ αμίλητο νερό» που λέγεται για κάποιον που μένει αμίλητος.